Persoonlijke Begeleiders in Frankrijk: Erg handig!

Martin Bril schreef eens: iedereen, die een huis heeft in Frankrijk heeft ook een boer. Bij ons heet hij Gérard. En hoewel zijn beroep dakdekker is, heeft hij bij ons de functie van ‘de boer’. Hij belt ons, omdat hij drie brieven uit onze brievenbus in Frankrijk heeft gevist en vraagt wat hij er mee moet doen. Ik concludeer, dat het waarschijnlijk reclame is, want alle vaste post wordt naar Nederland gestuurd. Ik zeg, dat hij ze wel even open mag maken, om te kijken wat er inzit.

Nu wordt zijn vrouw in stelling gebracht en met een kordate opdracht, wordt haar gevraagd, de brieven te openen: ‘vite!’. Waarschijnlijk zijn telefoontikken naar Nederland duur. Terplekke worden de brieven opengemaakt, ik kan het geluid van scheurend papier horen. De eerste brief is geopend en gaat over het komende dorpsfeest, waarvoor je je kunt inschrijven voor de brocante. Helaas, dat zal gelijk de eerste zondag zijn, dat we aankomen, dus dat is zinloos. We hebben het wel eens gedaan hoor, maar dan staat je hoofd er nog niet naar en dan sta je al met serviezen op de markt, terwijl je koffers nog niet eens uitgepakt zijn.

De volgende brief is een uitnodiging van een collega kunstenares, zij exposeert in St.Robert, dat was afgelopen zaterdag. Jammer, want vernissages in Frankrijk zijn altijd om van te smullen, zowel letterlijk als figuurlijk gesproken. Wel krijgen we de allerhartelijkste groetjes van haar en haar man.

En als laatste brief, vite, vite, een folder over de verkiezingen. Maar deze zijn al geweest, zeg ik. Nee, er komen weer nieuwe verkiezingen, Oké, ook goed, maar we mogen toch niet stemmen, dus laat maar. Ik zeg hem, dat hij de post maar bij zich moet houden, tot we weer in Frankrijk zijn. En passant informeert hij nog even naar een factuur, die nog door hem nog niet ontvangen is, hoewel ik de bank wel opdracht had gegeven. Daarna krijg ik een uitgebreid referaat, hoe de Franse banken hun betalingen traineren en hij laat duidelijk doorschemeren, dat hij wel in mij, maar in het Franse bankwezen weinig vertrouwen heeft. Ik beloof hem het te regelen. Hij wil precies de exacte datum weten van de betaling, want ook hij zit verstrikt in het keurslijf van het Franse administratiesysteem.

Ik zie Gérard in gedachten al zitten, achter een rommelig bureautje, met mappen en ordners, hoofdschuddend en mopperend. Geen computer in de buurt te bekennen. Waar krijg je tegenwoordig nog van die prachtige handgeschreven nota’s? Gelukkig heb ik ook bij de bank een persoonlijk begeleider: morgen maar gelijk even met haar bellen.

Gerelateerde Artikelen:

1. Hond mee op Vakantie naar Frankrijk: Handig Overzicht!
2. Kanotrip op de rivier de Herault in Frankrijk
3. Marja en Luc van Chambres d’Hotes La Cerisaie over hun derde jaar in Frankrijk

Tweet

Door Truus van Dalsem