Tuinonderhoud Gevraagd M/V

Ons huis dateert uit 1797 en heeft een tuin, die in dezelfde periode ontworpen is: cirkels van buxushagen, klassieke rozenstruiken middenin en appel-, peren-, vijgen- en pruimenbomen aan de rand. Een praktische combinatie van grandeur en fruitoogst. Er was nogal wat achterstallig onderhoud. Nu heb ik gelukkig wel groene vingers, maar veel werk was toch wel wat zwaar voor mij.

Wij hadden in het begin de hulp van een wat oudere tuinman François, die het grote snoeiwerk voor zijn deel nam. Hij kwam altijd al op tijd en werkte dan tot precies 12.00 uur. Meestal ging hij met zijn flesje wijn en een stokbroodje even wat eten, want hij woonde te ver om naar huis te gaan. Binnenkomen om mee te eten of voor een kop koffie of drinken wil men helemaal niet.

Toen hij mij eens wees op een grote groep witte champignons in mijn tuin, vertelde hij mij dat je die heerlijk kon eten. Maar ik durfde het niet zo goed en ik zei dat hij ze wel mocht hebben. Normaal loopt hij niet zo hard, maar nu was hij verbazingwekkend snel bij zijn auto, haalde daar een theedoek uit en verzekerde mij, dat hij er een heerlijke omelet van ging maken.

Maar de tuinman had versleten heupen en tijdens de operatie een ziekenhuis bacterie opgelopen en kon het werk niet meer aan. Daarna kregen we een tuinvrouw Annick: ze is zestig jaar, al zou je haar dat niet geven. Ze heeft een frêle postuur, een vriendelijk gezicht en is afgestudeerd aan de Kunstacademie in Parijs en onderhoudt zichzelf met tuinonderhoud. Ze arriveert in een krakkemikkig autootje, waarin achteloos alle gereedschap is gegooid. Zo op het eerste gezicht ziet het er niet uit, maar ze heeft alle gereedschap bij zich en het werkt.

Ze klimt in bomen om te snoeien en ruimt met evenveel plezier een oude vervallen kippenhok op. Vaak neemt ze stekjes mee uit haar eigen tuin en geeft me tips over het onderhoud. Als we lunchen gaan en ik roep haar, zegt ze altijd heel bescheiden: comme tu veut. Alsof ze daarmee meer mij, dan zichzelf een plezier doet.

Nu is zij, na al die jaren meer geworden, dan een gewone hulp in de tuin en ze stuurt me dan ook regelmatig foto’s van haar kinderen en kleinkind per email. Soms wipt ze even aan. Dat is heel bijzonder, want dat doet men niet gauw in Frankrijk. Ik krijg dan een paar potten zelfgemaakte jam. En zij krijgt dan weer eieren van mijn kippen, zo gaat dat.

Gerelateerde Artikelen:

1. De Uitlaathond van de Vakantie-Assistent
2. Internet in Frankrijk op een Keukentrapje: Deel 2

Tweet

Door Truus van Dalsem