Toevallige ontmoeting in een schilderachtig kasteel

Een vriendin van mij, die bij mij op tekenles in Drachten zat, vertelde me dat een kennis van haar een chateau in Frankrijk had gekocht. Nu is Frankrijk heel groot, maar toch maar even op de kaart gekeken: ja hoor, het lag niet verder dan een halfuur rijden bij ons vandaan.

Omdat het een kennis van een kennis was, en wij nieuwsgierig waren geworden door de verhalen trokken wij de stoute schoenen aan voor een bezoek. We maakten er een echte uitstap van, door een gebied, waar we nog niet eerder waren geweest.

Op een gegeven moment ziet mijn man een bordje: eglise 13e eeuw, dus hup, wij het weggetje in. Daar stond een schattig kerkje, mooie Romaanse stijl, maar de deur was dicht. We liepen door, daar was een poort en daarachter lag een kasteel! Een prachtig sfeervol geheel, met zo’n evenwijdige barokken trap en een echte oranjerie.

Maar het maakte een onbewoonde indruk, op drie na waren alle luiken dicht en het gras stond hoog. Nieuwsgierig als wij waren, liepen we wat over het terrein. Plotseling komt er een oude man met rubberen laarzen en een versleten jasje, uit de bomen en begint iets tegen ons te roepen: of we maar op wilden hoepelen, dachten we. Maar nee, hij riep ons of we zijn schilderijen wilden zien en hij ging ons voor het grote kasteel in.

Daar woont hij in zijn eentje, in een aantal kamers vol schilderijen, antiek en een hele grote televisie. Hij was vroeger van adel en liet ons trots zijn woning zien. We moesten alles zien, de kamers, de bibliotheek, hij bood ons zelfs een glaasje fris aan. Wat daar niet stond aan antiek, deed ons echt watertanden.

Daarna vroeg hij of we de kerk nog wilden zien en slofte met ons naar het kerkje. Onderweg, moest ik nog even zitten gaan op een boomstronk, die de vorm van een zetel had, wat hem kennelijk veel plezier deed. Met een enorme sleutel, probeerde de oude man de deur van het kerkje te openen. Toen dat niet een, twee, drie lukte ontsnapte een hartgrondig ”Merde” uit zijn mond. Ik denk niet dat God het gehoord heeft, want even later stonden wij binnen in een adembenemend kerkje met originele fresco’s.

Het mannetje vertelde de geschiedenis compleet met jaartallen en anekdotes. Wij genoten van de verhalen van de Rozenkruizes, de familiewapens in het glas-in-lood en de mythologische voorstellingen op de zuilen. Waar u dit paleisje kunt vinden? Dat houden we lekker geheim.

En die mensen, die het chateau hadden gekocht? Zijn onze beste vrienden geworden. We steunen elkaar daar waar nodig is en komen regelmatig samen om onze ervaringen uit te wisselen betreffende onze gasten.

Gerelateerde Artikelen:

1. De Fundering van Chambres d’Hotes La Fleurette in Frankrijk
2. De Vakantie-Assistent krijgt Ongewenst Bezoek
3. Hoe om te gaan met de aankoop van een huis in Frankrijk?

Tweet

Door Truus van Dalsem