Emigratieverhaal van Annette Kuypers naar de Allier

En dan zit je in Frankrijk, in de Allier. In een oude boerderij die nog lang niet klaar is. Het regent. En als je de weerberichten mag geloven zal dat nog wel even duren.
Waar zal ik beginnen met ons verhaal? Wanneer besloten we om te emigreren? En waarom naar dit piepkleine dorpje, Isle et Bardais? In de wijde omgeving wonen nog geen zeven inwoners per vierkante kilometer! Er zijn genoeg redenen op te noemen om te emigreren, maar er zijn ook genoeg redenen om het niet te doen.

Voor ons was de belangrijkste eigenlijk wel; de vrijheid. Niet alleen meer ruimte, meer lucht, meer natuur, maar zeker ook de vrijheid om je eigen leven te leven. Zonder baas, zonder drukte, zonder alle kouwe drukte, als je begrijpt wat ik bedoel (hum).

Op een gegeven moment hebben we gewoon de knoop doorgehakt en ons huis te koop gezet. Nog geen enkel idee waar we in Frankrijk zouden gaan wonen, wel een idee over waar we in ieder geval niet wilden wonen. Het zuiden en de kust vielen af, te duur en te toeristisch. Het noorden viel af want we wilden wel in de heuvels wonen en het weer moest zeker wat beter zijn.

Voordat we het goed en wel door hadden was ons huis verkocht aan een van mijn beste vriendinnen, Rietje. Voordat de makelaar (de beste van heel Nederland) kans kreeg ook maar iets te doen, was het al gebeurd. Nou, ik heb andere verhalen gehoord, maar ja, nu werd het wel serieus. Er moest een huis gezocht worden en wel binnen drie maanden (slik). 

Op naar Frankrijk om ons te oriënteren.

We kozen de Bourgogne (Nièvre) en de Auvergne (Allier) uit. Vlak voor vertrek maakten we nog snel een afspraak met een makelaar in de Nièvre om een huis te bezichtigen en daar gingen we. Onze boxer Koos moest naar de kennel, geen gesnuif en vieze luchten op de achterbank bij zo’n enerverende onderneming!

De makelaar bleek een alleraardigst vrouwtje (ja sorry, maar ze kwam maar tot mijn navel en ik ben al niet groot) die ons naar het huis loosde. We waren niet gecharmeerd van het lelijke geval met bijbehorende ruïnes en ook niet van de volgende objecten die ze in vliegende vaart met ons in het kielzog liet zien. Volgens mij hebben we zowat heel het departement doorkruist. De sombere, brakke gebouwen in zompige weilanden deden ons huiveren. Help, waren we niet wat te enthousiast aan dit avontuur begonnen en moest ons budget verdrievoudigd worden (wat niet kon) om iets acceptabels te vinden?

Toen ze ons de volgende dag enthousiast naar een groot, verlaten hotel zonder tuin aan een drukke weg met dichtgetimmerde, troosteloze krotten meenam terwijl ze vreugdekreetjes uitte over de fantastische mogelijkheden ervan, wisten we het zeker: weg, weg, weg!

Enfin, en toen? Rijden maar, naar het zuiden, want ook de Morvan, door vele Nederlanders bejubeld, kon ons op geen enkele manier bekoren. Heel raar. Op naar de Allier. In Moulins aangekomen wisten we het helemaal niet meer. Juist toen we radeloos de auto op een pleintje hadden geparkeerd en ons afvroegen wat nu te doen, belde Rietje me via de gsm. Of we het niet erg vonden om een maandje eerder uit Nederland te verdwijnen, want de kopers van haar huis moesten er echt in maart in. Dus moest zij in ons huis. Natuurlijk stelde ze voor om zelf in een garage te gaan zitten als het niet anders kon, maar ja, daar ben je niet al 25 jaar vriendinnen voor, dus liet ik haar sussend weten dat het helemaal geen probleem was.

Verwilderd keken Rens en ik elkaar aan. Twee maanden!

 Terwijl ik in een postkantoor allerlei ingewikkelde dingen moest regelen voor de verkoop van ons huis keek Rens eens op de kaart. Waar nu heen? Toen ik weer in de auto stapte was de beslissing al gevallen. St. Plaisir. Een plaats met zo’n naam, dat kon toch alleen maar leuk zijn? Met frisse moed vervolgden wij onze weg..

Meer lezen over de emigratie van Annette Kuypers naar de Allier in Frankrijk?
» Lees hier het tweede deel van het emigratieverhaal van Annette en Rens Kuypers naar de Allier in Frankrijk: De fundering van het pand..
» Lees hier het derde deel van het emigratieverhaal van Annette en Rens Kuypers naar de Allier in Frankrijk: De definitieve overdracht van hun chambres d’hotes..
» Lees hier het laatste deel van het emigratieverhaal van Annette en Rens Kuypers naar de Allier in Frankrijk: Klussen in de Allier: Emigreren naar Frankrijk..

Gerelateerde Artikelen:

1. Op zoek naar water met de klassieke methode
2. Wim en Toon: Het Verhaal van ons vertrek naar Frankrijk
3. Hond naar de Dierenarts

Tweet

Door Annette Kuypers