De Fundering van Chambres d’Hotes La Fleurette in Frankrijk

Lees hier het eerste verhaal over het emigreren van Annette en Rens Kuypers naar Frankrijk. De volgende ochtend besloten we eerst maar een paar makelaars in de buurt te bezoeken. Onderweg genoten we van het ongerepte groen. Geen schreeuwende reclamezuilen langs de weg, geen rotondes, verkeersdrempels of verkeerslichten. Wel glooiende heuvels, prachtige oude boerderijen, hier en daar een kasteel, een herenhuis of een prachtig kerkje.

Voor we het wisten waren we in een middeleeuws stadje aangeland waar we de auto voor het kantoor van een makelaar parkeerden. Zo te zien gesloten. We bekeken de huizen die te koop stonden aangeboden in de etalages. Één huis had gelijk onze aandacht; een oude longère (een typisch langwerpig huis zonder binnenplaats) uit 1850. In feite bestond het uit twee delen met twee aparte ingangen; ideaal om een chambre d’hôtes van te maken. Op de deur hing een briefje met het gsm-nummer van de makelaar, dat we gelijk belden. Je moet het ijzer immers smeden als het heet is, nietwaar? Binnen een uurtje zou hij komen en konden we het huis gelijk bezichtigen. En jawel, hij hield zich aan zijn woord en vrolijk kwam hij naar ons toe.

Hij sprak aardig Nederlands omdat hij als kind een paar jaar in Groningen had gewoond, wat een geluk, want ons Frans had dringend een opknapbeurt nodig. In zijn kantoortje legde hij eerst het een en ander uit over de woning, de ligging en de mogelijkheden. Daarna gingen we het huis bezichtigen en ik moet zeggen, we waren allebei gelijk onder de indruk. Ondanks de slechte staat van onderhoud, de kapotte ramen en deuren en ondanks de schimmel en enorme viezigheid, zagen we wel dat hier wat van te maken was.

Het huis was inmiddels drie jaar niet meer bewoond, de eigenaar verbleef in een maison de retraite, dus het was logisch dat de boel niet meer bijgehouden werd. De voorkant van het huis lag aan het dorpsplein en de achterkant van het huis, grenzend aan de enorme tuin, lag zowat aan het bos.

Dezelfde avond belden we voor een tweede bezichtiging. Wat had het voor zin verder rond te kijken als dit huis, dat binnen ons budget lag, zich aandiende? Deze tweede keer bleken we niet de enige geïnteresseerden te zijn. Een andere makelaar was al binnen met een Frans jong echtpaar. Help! In Frankrijk kan dat dus gewoon. Het is dan zaak om je niet gek te laten maken en als een idioot beslissingen te nemen waar je nog jaren spijt van kan hebben, maar ja, leuk is anders.

Ondanks wat lichte minpuntjes (de voorgevel was verzakt en er zaten fikse scheuren in de muren, dit alles omdat er gewoon geen fundering onder het huis zat…) wilden we toch graag het een en ander vastleggen, onder voorwaarde dat er nog een deskundige naar zou kijken (hahaha, zie later).

Twee dagen erna was het voorwaardelijke koopcontract al getekend in het krakkemikkige kantoortje waar spontaan alle lichten uitgingen toen de makelaar een elektrisch kacheltje aan wilde zetten. Oeps! Wat ook wel leuk was, was dat de makelaar voordat de handtekening gezet werd, nog even verklaarde dat er een fors bedrag van de vraagprijs afging. Waarom is ons nog steeds niet duidelijk, maar we maakten geen bezwaar, zo zijn we wel.

Lichtelijk beduusd stapten Rens en ik weer in de auto. Moesten we ons nu eens flink gaan bezatten of hadden we de miskoop van de eeuw gedaan?
 We lieten de champagne maar even voor wat ie was en togen weer naar Nederland. Binnen een week hadden we een huis gekocht. Wie doet ons dat na?

Gerelateerde Artikelen:

1. Emigreren naar Frankrijk of een addertje onder het gras?
2. Tips om een Chambres d’Hotes in Frankrijk te Kopen
3. Marja en Luc van Chambres d’Hotes La Cerisaie over hun eerste jaar in Frankrijk

Tweet

Door Annette Kuypers